Kaygının bazı besinleri var.
Tükettikçe güçlendiği, güçlendikçe de bizi tükettiği.
Bu besinlerin belki de en başında, endişe uyandıran bazı düşünce kalıpları olduğunu fark ederiz. "Ya olursa...", "Ya öyleyse...", "Ya olmazsa..." gibi.
Aslında bunlar soru görünümlü cümleler olsa da, çoğunlukla bizi olumsuz içerikli varsayımlara götürür. Örneğin bir sınava hazırlanan birisi, yoğun bir şekilde "Ya sınavım kötü geçerse" diye düşünürken zihninde geleceğe dair olumsuz varsayımlar üretmeye başlar. "Sınavım kötü geçecek ve kesin sonrasında da toparlanamayacağım, insanlara rezil olacağım, kimsenin yüzüne bakamayacağım." gibi.
Bu kalıplarda düşünmek elbette her zaman yoğun bir kaygıyla sonuçlanmaz. Ancak kendimizi sistematik bir şekilde bu düşüncelere maruz bırakırsak, zihin oradan bir şekilde olumsuz içerikler çıkarmanın bir yolunu bulur. Kısacası biz, zihnimizi bu yönde çalıştırmaya aslında farkında olmadan teşvik etmiş oluruz. Zaten bu düşünce kalıbın odağı, çözüm bulmak değil, daha fazla sorun ve soru üretmektir.
Peki, bize zarar vermesine rağmen neden olumsuz içerikli varsayımları beslemeye devam ediyoruz? Bu sorunun tek bir yanıtı yok elbette. Ama yanıtlarından bir tanesi, varsayımları zihnimiz için bir bilgi kaynağı olarak kullanarak, bunların doğru olma ihtimallerini fazlaca abartmamızdır.
Zihnimiz besinsiz kalamaz. Doğru besini vermezsek, doyabilmek uğruna zararlı içerikli de olsa endişe içeriklerini tüketmeye devam edecektir. Bunun için kendimize sunabileceğimiz en iyi kaynaklardan birisi de, kazanılmış yeni deneyimlerdir. Olumsuzluk varsayımlarına takılıp kaldığı için harekete geçemeyen, harekete geçemediği için de varsayımlarını doğru kabul eden ve kaygı üreten bir kişinin, başına gelebilecek o kötü şeye 'gerekirse' maruz kalması gerekiyor. Maruz kalması, bununla başa çıkacak yolları olup olmadığını anlaması, ve eğer yoksa yeni başa çıkma yolları geliştirmesi. İşte bunu yaptığımız zaman, zihnimizi çözüm bulmaya teşvik ediyoruz. Bu kolay bir süreç olmasa da, kaygıyla aramızdaki ilişkiyi uzun vadede değiştirebileceğimizi biliyoruz.