Yoğun kaygı halinin aslında insanı ne kadar da pasifize eden bir durum yarattığını biliriz. Kaygı atakları sırasında bedenimizde pek çok şey olur (terleme, kalp çarpıntısı, uyuşma/karıncalanma hisleri, mide bulantısı vb.), zihnimiz de pek çok olumsuz içerikli düşünce üretir; ancak pasifize olan şey genellikle çözüme yönelik bilinçli davranışımızdır.
İşlevsiz kaygı bu anlamda anlayışsız bir patron gibidir: Tepemizde dikilir, o istemeden bir şey yapamayacağımızı söyler, ona mecbur olduğumuzu ima eder, bizi korkutur, sindirir, kontrolsüz bırakır. Kaygının bizdeki tezahürlerini değiştirmek istiyorsak, önce kaygının bize söylemedilerini duymamızın önemli olduğunu düşünüyorum. Bunları bize kaygı söylemez, çünkü bilirsek artık gücünü kaybedeceğini bilir. Tıpkı o büyüklenmeci patronun, kontrolü elimize alırsak gücünü kaybedeceğini bildiği gibi.
Seni devamlı tetikte tutuyorum ve bu sayede olayları kontrol altında tuttuğunu düşünüyorsun, ancak devamlı kaygılanıyor olman aslında kaygılandığın şeyin başına gelme olasılığını değiştirmiyor.
Senin zamanını, işlevselliğini ve motivasyonunu çalıyorum, bunun karşılığındaysa sana sadece bensiz yapamayacağına ve benden kurtulamayacağına dair bir illüzyon veriyorum.
Kaygılanmak herhangi bir şeyle başa çıkmana yardımcı olmaz.
Sana zaman zaman, hayatındaki tüm belirsizlikleri çözdüğünde, kendini tamamen güvende hissettiğinde, her şey yoluna girdiğinde seni terk edeceğimi söylüyorum. Ancak bunlar, gerçekçi beklentiler değil. Belirsizlikle savaşman değil, onunla birlikte nasıl yaşandığını öğrenmen gerek.
Yoğun kaygı içerikli düşüncelerle meşgul olmak, aslında herhangi bir sorununu öngörmeni sağlamayacak ya da seni rahatsız olduğun durumlardan kurtarmayacak.