Bazı insanlar, hayatın içerisindeki aşırı meşgul ve “işlevsel” halin arkasında duygusal bir kopukluk saklıyor olabilirler. Duygular o kadar arka plandadır ki, bu kişiler tükenip bittiklerini ancak psikolojik ya da bedensel bir hastalıkları ortaya çıktığında anlayabilirler. Daha doğrusu, ancak o zaman kötü durumda olduklarını artık saklayamaz hale gelirler.
Peki neden? Bunu nereden öğrenmişlerdir? Eğer dünyaya bedensel duyumlarımızla ve hislerimizle geldiysek, onları bu kadar görmezden gelmeyi hayatımızın bir noktasında bir “baş etme biçimi” olarak kaydetmiş olmamız gerekir.
Klinikte bununla ilgili en sık gördüğümüz senaryolar şunlardır:
1- Kişi, bu “kopuk” modu, çocuklukta öğrenmiştir. Büyüdüğü ev o kadar kaotiktir ki, onun bir birey olarak var olmasına alan tanınmaz. Ona nasıl olduğu sorulmaz, merak edilmez, kabul görmez. Ebeveynleri ya kendi aralarında bir çatışma halindedir ve çocuk bu denklemde kaybolmuştur, ya ruhsal & bedensel hastalıkları vardır kendi dertlerine düşmüşlerdir. Çocuk, bir kenarda kendi kendine büyümek zorunda kalmıştır. Tüm bunlar olurken, hayatta kalma kasları çok gelişmiştir ancak hayata temas etmeyi öğrenememiştir.
2- Çocuk, duygusal olarak olgunlaşmamış ebeveynlerine bakım vermekle yükümlü olmuştur. Rol karmaşasından dolayı, hayatın daha çok “görev odaklı” taraflarına odaklanmak zorunda kalmış, ona “yardım edilebileceğine” dair herhangi bir inanç geliştirememiş, tüm yükü kendisinin çekmek zorunda olduğuna çok erken yaşta ikna olmuştur.
İki şekilde de, bu “işlevsel” görünen hâlin arka plandaki görünmeyen bedellerini fark etmek ve harekete geçmek önemlidir. Ancak bu şekilde kişi, hayatla yeni ve daha sağlıklı bir temas yolu geliştirmeyi öğrenebilir.