Terapide yetişkinlerle çalışırken sıklıkla çocuklukta ebeveynlerinden aldıkları mesajları bugün hala hayat kuralı olarak yaşatmaya devam ettirdiklerini fark ederiz.
Bazı mesajlar oldukça işlevsel ve yardımcıyken, bazıları basit ifadeler gibi görünen ama çoğu zaman birer kanun gibi katı ve sert olan cümlelere dönüşür.
" O öyle yapılmaz, böyle yapılır! " " Bir şeyde ya en iyisi ol, ya da o işi hiç yapma!" " Hayatta hep çalışmam gerekiyor, eğlenceye vakit ayıramam." " Bu işi tamamlayamazsam takdir görmeyi hak etmiyorum demektir."
Ebeveynlerden alınan mesajların hepsini otomatik olarak kendi hayat kurallarımız olarak devam ettirmemek, bazı mesajları güçsüzleştirmeyi ve etkisizleştirmeyi denemek, tüm bu kurallarla kendimiz arasına sağlıklı sınırlar çizmek, bir yetişkin olarak kendimize bakım vermek için yapabileceğimiz en iyi şeylerdendir.
Örneğin, eski hayat kuralınız size, bir işte tökezlediğinizde mutlaka cezalandırılmanız gerektiğini söylüyorsa, bu mesajın işlevsel olmadığını fark etmeli ve kendi elinizden tutup sizi kaldıran ve yeniden denemeye teşvik eden şefkatli bir ses aramalısınız. Çok çalışmanın hayattaki her şeyden daha önemli olduğunu söyleyen bir kuralınız varsa, hayatta dengeyi bulmanın da bir o kadar önemli olduğuna dair yeni bir kural geliştirmelisiniz. Sizi hayata karşı katı, tahammülsüz, hırçın yapan kurallar, bugün devam etmek zorunda değil. Bu öğretiler, ne kadar inatçı görünseler ve duyulsalar da, cesaretle değişimin kapılarını zorlayabilirsiniz. Yeni ve işlevsel kurallarınızı hayatınızda pratik ettikçe eski kuralların bugüne etkisinin azaldığını, o cezalandırıcı ya da buyurgan iç sesin artık daha az duyulduğunu fark edeceksiniz.