Drakula oyunu sonrası oyuncuların seyircilerle gerçekleştirdiği söyleşi sırasında bir seyirci Okan Bayülgen’e, aynı anda bunca işi yürütebilmesinin nasıl mümkün olduğunu, bu işleri tatmin duygusu sağlamak için mi yoksa bir türlü tatmin olmadığı için mi yaptığını sordu. Okan Bayülgen’in esprili şekilde verdiği cevapsa aslında oldukça çarpıcı. :)
Çocukken yeteri kadar/ ihtiyaçlarını karşılayacak kadar sevgi, ilgi, bakım, beğeni alamamış kişiler ciddi bir “duygusal yoksunluk” deneyimi yaşayabilirler. Bu kişilerin içinde bir türlü dolduramadıkları ve hatta anlamlandıramadıkları bir boşluk ve anlamsızlık hisleri vardır. Sıklıkla “yalnızlık”, “kopuk hissetme” gibi temaların etrafında dolanırlar. Dolayısıyla bu boşluk hissiyle başa çıkamadıklarında da sıklıkla ilişkilerinde ve işlerinde aşırı ısrarcı ve doyumsuz olma özelliği gösterebilirler.
Bu şemanın kökeninde, tıpkı Okan Bayülgen’in söylediği gibi, sevgisiz, soğuk, mesafeli, terk etmiş anne babalar vardır. Bu anne babalar çocuklarına az temas ederler (hem duygusal hem bedensel olarak), onları yalnız bırakırlar, cezalandırırlar, özel hissettirmezler, güven vermezler.
Bu çocuklar büyüyüp birer yetişkin olduklarında, hissettikleri bu duygularla farklı şekillerde başa çıkmaya çalışırlar.
Kimileri bu şemaya teslim olurlar ve kendileriyle ilgili bu duruma boyun eğerler,
Kimileri bu şemayı hissetmemek için devamlı olarak kaçınma davranışları geliştirirler,
Kimileri ise şemayı aşırı telafi ederek dünyanın onlardan mahrum bıraktığı sevgiyi bu sefer misliyle almaya çalışırlar. Oyunculuk mesleği seçimi de gerçekten bir şema telafisi olabilir. Sahne ışıkları altında, olağanüstü başarılar peşinde koşarak, alkışlar (yani onay) alarak, ilgi görerek, statü kazanarak, aşırı taleplerde bulunarak, önemli hissettirilerek mahrum kaldıkları duyguları telafi etmeye çalışıyor olabilirler.
Elbette herkesin oyunculuğu seçmesindeki alt metin bu değildir; ancak bu görüş şema telafisine dair oldukça önemli bir noktaya parmak basmış diyebiliriz.
@okanbayulgen @haykocepkin