Çocukların duygusal olarak karşılaması gereken ihtiyaçlarının başında “güvenlik”, “aidiyet”, “koşulsuz sevgi ve onay” gibi kavramlar var.
Aşırı yargı, eleştiri, küçümseme ya da cezanın olduğu yerde ne yazık ki bu ihtiyaçların karşılanabilmesi mümkün değil.
Çocuk, yargılandığı ve aşağılandığı yerde güvende ve ait hissetmez, güvende hissetmediği yerde de kendisini ortaya koymaz.
Çocuklar ya da ergenler, birtakım duygusal ihtiyaçlarını karşılamak için (beğenilme, onay alma, aidiyet hissetme, lider olma vs.) sosyal medyaya ya da oyunlara yöneliyor olabilirler.
Burada ebeveyn, çocuğunun bu davranışının altında yatan sebepleri gözetmeksizin sadece yargılama, cezalandırma, aşağılama yoluna giderse, çocuğu kendinden uzaklaştırabilir ve çocuğun kendisini ailesinden izole etmesine sebep olabilir.
Bu yüzden çocuğa sınırlar koymadan önce;
Yargılamak yerine anlamaya çalışmak, Aşağılamak yerine empatik olmak, Yalnız bırakmak yerine destekleyici olmak, Çocuğu tamamen kısıtlamak yerine gözetimli şekilde özerklik vermek
oldukça önemlidir.